Fizjoterapeuta Lubin

Sprawność tel: 730 555 330

 UDAR

Według definicji WHO z 1980 roku udar mózgu to nagłe wystąpienie ogniskowych lub globalnych zaburzeń czynności mózgu, trwajace dłuzej niż 24 godziny i wynikające z przyczyn naczyniowych.

Powyższa definicja nie obejmuje zaburzeń o charakterze przemijającego niedokrwienia mózgowego (TIA, Transient Ischaemic Attack).

 Epidemiologia

Wspołczynniki zapadalności na udar mózgu w naszym kraju wynoszą 177,3/100 000 mężczyzn i 125/100 000 kobiet. Oznacza to, że zapadalność na udar mozgu w Polsce kształtuje się i utzrymuje na średnim poziomie europeiskim.

Znacznie gorzej przedstawia sie problem umieralności chorych z udarem mózgu. Wynosi ona 106,4/100 00 mężczyzn i 78,7/100 000 kobiet i jest jedną z najwyzszych w Europie. Śmiertelność w Europie Zachodniej kształtuje się od 18 do 25%, a w Polsce wynosi około 40%.

Niekorzystny jest również wspołczynnik niepełnosprawności chorych, którzy przeżyli udar mózgu. W krajach wysoko rozwiniętych około 50% chorych pozostaje niepełnosprawnymi, w Polsce współczynnik ten wynosi aż 70%.

.Skutki udaru

Do najczęstszych skutków udaru należą:NIEPEŁNOSPRAWNOŚĆ RUCHOWA

Poudarowa niesprawność ruchowa wiąże się z utrudnieniem lub niemożnością wykonania czynnego ruchu celowego, upośledzeniem rónowagi i pionizacji ciała.

Odpowiedzialne za to są:

niedowład (osłabienie siły mięśniowej) lub porażenie jedno- lub obustronne

wzmożone napięcie mięśniowe

brak lub zaburzenie odruchów skórnych

zaburzenia równowagi

zaburzenia czucia głebokiego. Czucie głebokie to czucie pozycji, w jakiej znajduje się dana część ciała, czyli np. przy zamknietych oczach czujesz, że ręka lub noga są uniesione.Większość z wymienionych skutków udaru mózgu może zmniejszyć swoje nasilenie dzięki intensywnej, fachowo prowadzonej rehabilitacji, musimy mieć jednak świadomość, że z powodu udaru mózgu w ciągu pierwszego miesiąca na udar niedokrwienny umiera kilkanaście procent chorych, a na udar krwotoczny aż 30-40%.

Rehabilitacja Dzieci

Wady postawy u dzieci są to okresowe lub trwałe zaburzenia prawidłowej postawy ciała. Związane są z niewydolnością układu mięśniowego, kostnego i więzadłowego kręgosłupa.

Związane są też z zaburzeniami funkcji innych części narządu ruchu, które zmieniają statykę kręgosłupa, albo dysfunkcją innych narządów organizmu takich jak wzrok i słuch. Do wad postawy u dzieci zaliczamy takie schorzenia jak:

- skolioza (boczne skrzywienie kręgosłupa)

- nadmierna kifoza piersiowa (plecy wypukłe)

- nadmierna lordoza lędźwiowa (plecy wklęsłe)

- brak lub zmniejszenie fizjologicznych krzywizn ( plecy płaskie)

- choroby Scheuermanna

- wady klatki piersiowej

- kolana szpotawe i koślawe

- stopy szpotawe i koślawe

- płaskostopie.

Terapia wad postawy

Podstawową kwestią w leczeniu wad postawy u dzieci jest jak najwcześniejsze ich rozpoznanie i wdrożenie właściwej  terapii. Należy pamiętać, że jakakolwiek zwłoka w rozpoczęciu leczenia wady postawy u dziecka  może doprowadzić do jej utrwalenia lub nawet pogłębienia, czego skutki są często nieodwracalne. Im głębsza wada, tym bardziej jest to prawdopodobne. W konsekwencji wyeliminowanie wady staję się trudniejsze, wymaga więcej czasu i wysiłku (dziecka, rodziców i terapeutów), a w niektórych przypadkach jest niemożliwe bez interwencji chirurgicznej lub sprawia, że całkowite wyleczenie może już być niemożliwe. 

Nierozpoznane i nieleczone wady postawy zwykle prowadzą do licznych powikłań, zarówno w dzieciństwie, jak i w życiu dorosłym. W ich wyniku, oprócz upośledzenia zdolności ruchowych i pogorszenia jakości życia pacjenta, może również dojść do powstania nowych, wtórnych wad i niesprawności. W skrajnych przypadkach wady postawy mogą prowadzić do niepełnosprawności chorego.

Warunkiem skuteczności terapii wad postawy jest pełne zaangażowanie ze strony małego pacjenta i rodziców.  Tylko konsekwentne wykonywanie ćwiczeń zaleconych przez fizjoterapeutę oraz wdrożenie i przestrzeganie codziennej profilaktyki zagwarantuje powodzenie leczenia. Ponieważ leczenie wad postawy u dzieci jest procesem długotrwałym, niezwykle istotne jest dokonywanie przez rehabilitanta okresowych kontroli poprawności wykonywania zaleconych ćwiczeń i profilaktyki oraz ocena postępów terapii. Pozwala to eliminować błędy i zmieniać stosowany zestaw ćwiczeń w zależności od stopnia wyleczenia wady postawy.  

Rehabilitacja w wodzie

Zajęcia te skierowane są do osób:

Zajęcia te mają za zadanie zwiększyć sprawność fizyczną, przełamać bariery zwiane z niepełno sprawnością, zdobyć nowe umiejętności, które pozwolą na zwiększenie wiary w siebie pomimo istniejących wad i zaburzeń w rozwoju. Wykorzystując środowisko wodne jego właściwości możemy w swobodny sposób wykonywać większość ćwiczeń dzięki pozornemu zmniejszeniu ciężaru ciała.

Dla osób z orzeczeniem o znacznym lub głębokim stopniu niepełnosprawności intelektualnej często sprzężonej z fizyczną, zajęcia będą prowadzone metodą Hallwick’a, skierowaną właśnie do tej grupy.


Korzyści

hartowanie organizmu do zmiennych temperatur,

zwiększanie wentylacji płuc,

rozwijają układ krążenia,

ze względu na wszechstronne ćwiczenia mięśni, zajęcia rozwijają tkankę mięśniową,

przez ciągły bezpośredni kontakt skóry dziecka z wodą zajęcia wpływają tonizująco na układ nerwowy,

przebywanie w wodzie oddziałuje na układ pokarmowy wspomagając jego pracę,

zabawy podczas zajęć oddziałują na sferę psychiczną i intelektualną

poznawanie i spotykanie się z innymi dziećmi, ludzmi

zajęcia są dobrą okazją do rozwijania kontaktów społecznych,

zajęcia dają nowe możliwości dziecku w odkrywania radości z przemieszczania się w różnych kierunkach w wodzie, przed tym jak zacznie swobodnie chodzić.

Masaż klasyczny

Masaż klasyczny jest to zespół różnych technik i chwytów manualnych. Techniki obejmują połączenie masażu leczniczego oraz masażu relaksacyjnego.

Celem jest zadziałanie na układ ruchu (mięsnie, ścięgna, torebki stawowe, okostną, kości) oraz skórę, tkankę łączną i tłuszczową, zakończenia nerwowe w skórze, a także na drodze odruchowej na układ krwionośny, nerwowy, wewnątrzwydzielniczy, chłonny i narządy wewnętrzne.
Masaż klasyczny ma bardzo dobry wpływ na nasze zdrowie. To idealne rozwiązanie dla osób chcących poprawić swoją ogólną kondycję psychiczną jak i fizyczną. Osoby żyjące w stresie, przemęczone pracą, mające wiele spraw i problemów na głowie, czują się osłabione i pozbawione energii, co skutkuje złym samopoczuciem i obniżeniem własnej wartości. Dla nich właśnie idealnym rozwiązaniem jest poddanie się regularnym masażom, dzięki którym zredukują kumulujące się napięcie w mięśniach.

Działa przeciwbólowo polepsza odżywianie tanek i regeneruje mięśnie ( tkanki są lepiej ukrwione przez co szybciej są zaopatrywane w tlen i substancje odżywcze), reguluje napięcie mięśniowe, poprawia istniejące zmiany układu kostnego, a także przyspiesza przemianę materii, relaksuje i odpręża.

Masaż leczniczy

Masaż leczniczy opiera się na technikach masażu klasycznego.

Stosuje się go dla złagodzenia sztywności, napięcia i bólu mięśni, migrenowego i napięciowego bólu głowy oraz bólu lędźwiowo-krzyżowego, dla ogólnego odprężenia, dla przezwyciężenia stresu.
Masaż leczniczy może usuwać skurcze nóg. Masowanie pleców i ramion pomaga kobietom w bólach porodowych.
Zwykle masaż leczniczy polega na rozluźnianiu mięśni oraz łagodzeniu napięcia psychicznego, a to przynosi ulgę i uczucie odprężenia.
Ten rodzaj masażu zwiększa dopływ krwi do masowanego miejsca, co przyspiesza proces leczenia. 

 Masaż sportowy

Masaż sportowy bardzo często jest  uzupełnieniem rozgrzewki Podczas wykonywania tego masażu, fizjoterapeuta skupia się najbardziej na tych partiach mięśni, które będą najaktywniejsze podczas zawodów. Dzięki temu mięśnie przygotowuje je do wysiłku.

Manualny drenaż limfatyczyny

Obrzęk limfatyczny to obrzęk ciała będący nagromadzeniem płynu śródmiąższowego w obrębie skóry i tkanki podskórnej, prowadzący do stanu zapalnego. Powstaje w wyniku zaburzeń w układzie chłonnym, np. przez zapalenia naczyń limfatycznych lub węzła chłonnego. Zwykle taki obrzęk ustępuje samoistnie po zastosowanym leczeniu farmakologicznym, ale może też pozostać, a nawet ulegać powiększeniu. Dlatego też NIE MOŻNA go lekceważyć!

Manualny drenaż limfatyczyny

Nieleczone obrzęki limfatyczne wpływają na miejscowe osłabienie immunologiczne, stanowią podłoże do rozwoju chorób dermatologicznych, ze szczególnym uwzględnieniem infekcji bakteryjnych a nawet nowotworzeni, mogą być przyczyną nawracających stanów zapalnych groźnych dla zdrowia. Skutkiem obrzęków może być również uczucie ciężkości, ograniczenie możliwości ruchowych, niedowłady, bóle spowodowane napięciem skóry 

Terapię tę stosuje się m.in. przy:
• obrzękach limfatycznych
obrzęki pierwotne tzw. wrodzone uszkodzenia układu limfatycznego oraz
obrzęki wtórne powstałe np. po usunięciu węzłów chłonnych lub jako skutek radioterapii
• obrzękach pourazowych
(po zabiegach operacyjnych, towarzyszące złamaniom, skręceniom, uderzeniom, oparzeniom, kontuzjom sportowym),
• niewydolności żylnej
(w tym np. w owrzodzeniach podudzi)
• obrzękach powstałych z powodu braku aktywności ruchowe
(np. po udarze mózgu, po urazach mózgowo-rdzeniowych, w przebiegu stwardnienia rozsianego)
• obrzękach lipidowych
(bolesne obrzęki tkanki tłuszczowej - cellulitis)
• obrzękach idiopatycznych
• obrzękach zapalnych
(w przebiegu choroby reumatycznej czy zapalenia na skutek radioterapii)
• obrzękach towarzyszących zaburzeniom krążenia tętnic
(obrzęki przy miażdżycy zarostowej tętnic, po rekonstrukcji naczyń, po operacjach w stanie niedokrwienia)
oraz
• operacjach plastycznych
• zabiegach kosmetycznych i pielęgnacji ciała
• odnowie biologicznej.

Celem terapii obrzękowej jest doprowadzenie do zmniejszenia lub ustąpienia wywołanych obrzękiem dolegliwości, a co za tym idzie, utrzymanie lub przywrócenie zdolności pacjenta do pracy.

Metoda ta składa się z kilku, powiązanych ze sobą części:
• manualny drenaż limfatyczny  - MDL
• terapia obrzęku (stosowana przy obrzęku limfatycznym)
• terapia kompresji (uciskowa)
• terapia ruchowej przy zachowaniu kompresji
• pozycje ułożeniowe
• terapia oddechowa.

WADY POSTAWY

Wszelkie odchylenia od postawy prawidłowej dają obraz postawy nieprawidłowej. Mówimy wówczas o wadzie postawy. Wadliwa postawa i każde odchylenie w budowie ciała są obrazem mniejszych lub większych zaburzeń czynności naszego organizmu. Wada postawy jest wyrazem nawyku nieprawidłowego "trzymania się". Dla dziecka nawykowa, nieprawidłowa postawa jest czymś zwykłym, naturalnym – przyjmowanym podświadomie.

Najczęściej występujące wady postawy to:
•  Plecy okrągłe
•  Plecy wklęsłe
•  Wklęsło-okrągłe
•  Płaskie
•  Skoliozy
•  Kolana koślawe
•  Kolana szpotawe
•  Stopa płaska
•  Stopa płasko-koślawa

 Rodzice! Musicie być świadomi, że jeśli dziecko ma wady postawy, to nie miną one wraz z rozwojem dziecka. Z wad postawy się nie "wyrasta", mogą one się pogłębiać i dziecko w dorosłe życie wejdzie z ułomnościami, które mogą mu nie tylko utrudniać normalne funkcjonowanie, ale także będą miały wpływ na jego zdrowie i sprawność. Co w takiej sytuacji mogą zrobić rodzice, a więc osoby, od których najbardziej zależy tryb życia dziecka?
• naukę codziennej dbałości  o utrzymywanie prawidłowej postawy
• eliminację czynników stanowiących zagrożenie wystąpieniem wady
• dobór odpowiedniej dla dziecka ilości ruchu umożliwiającej wszechstronny i harmonijny rozwój fizyczny
  

Kinezyterapia wykorzystuje ruch jako środek leczniczy. Najczęściej wykorzystywana jest we wszelkiego rodzaju schorzeniach i dysfunkcjach układu ruchu - bólach kręgosłupa, wadach postawy, po udarze mózgu, zawale serca, chorobach reumatoidalnych czy przed porodem. Prawidłowo prowadzone ćwiczenia rehabilitacyjne znacząco przyspieszają leczenie i powrót do pełnej sprawności.

Ćwiczenia bierne

Ruch określonej części ciała pacjenta wykonywany przez fizjoterapeutę lub za pomocą urządzeń do ciągłego ruchu biernego

Wskazania:

Ćwiczenia czynno-bierne

Ich istotą jest ruch wykonywany przez terapeutę i czynne rozluźnianie mięśni przez ćwiczącego pacjenta.

Wskazania:

Ćwiczenia czynne w odciążeniu

Ćwiczenia te polegają na samodzielnym wykonywaniu ruchów w stawach przy obciążeniu ćwiczonego odcinka ciała. Celem ćwiczeń jest przeciwdziałanie zanikom mięśni i uzyskanie przyrostu ich siły, zapobieganie przykurczom w stawie, zwiększenie zakresu ruchów w stawie.

Wskazania:

Ćwiczenia czynne wolne

Są to ćwiczenia wykonywane przez pacjenta na komendę terapeuty i pod jego kontrolą.

Cel:

Wskazania:

Ćwiczenia czynne z oporem

Cel:

Wskazania:

Ćwiczenia izometryczne

Ćwiczenia polegające na czynnym napięciu mięśni przez pacjenta ale bez zmiany długości tego mięśnia. Zmienia się tylko napięcie.

Celem ćwiczeń izometrycznych jest:

Wskazania:

Ćwiczenia ogólnousprawniające

Są to ćwiczenia oddziałujące na cały organizm człowieka.

Cel:

utrzymanie i wzmocnienie siły mięśni

zachowanie pełnego zakresu ruchu w stawach i pełnej długości mięśni

poprawienie krążenia

utrzymanie dobrej czynności układu oddechowego i nerwowego z akcentem na profilaktykę i korekcję wad postawy

sprzyja rozwojowi sprawności ogólnej siły mięśniowej, gibkości, elastyczności

przełamywanie lęku i oporu przed wykonaniem trudniejszych elementów ćwiczeńKorzyści:

stabilizacja i obniżenie ciśnienia tętniczego krwi

zmniejszenie ryzyka zawału serca

zapobieganie zrzeszotnieniu kości (w osteoporozie)

wyrównanie poziomu cukru we krwi w cukrzycy typu drugiego

korygowanie wad postawy

zmniejszenie masy ciała